Każdy z nas, kto jedynie raz przemkną przez targi przemysłowe, musiał zetknąć się z epoksydami (epitlenkami). Ta akademicka nazwa przeznaczona jest związkom biorącym uczestnictwo w syntezie organicznej w celu wytworzenia żywic epoksydowych. Aby stały się użytecznym spoidłem pożytkowanym w gałęziach przemysłu, muszą przebyć tasiemcową turę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to na poczet sukcesywnie wzrastających wymagań szerokiego obszaru działalności gospodarczej. Epoksydy wdarły się więc przebojem do technologii wyrobu posadzek.
Posadzki epoksydowe, z uwagi na swoją ekstremalnie wysoką odporność chemiczną, wykorzystywane są z ochotą w obiektach użyteczności publicznej, zaczynając od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich strategicznymi pozytywami, obok wspomnianej odporności na agresję chemiczną, są: łatwość w [zachowaniu sterylności oraz konserwacji, szeroka oferta kolorystyczna rozszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, ozdobny i oryginalny wygląd płytek, asekuracja przed pyleniem, wodoszczelność – a prościej mówiąc – ograniczenie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z gruntu, odporność na uszkodzenia mechaniczne (zwłaszcza ścieranie i zarysowanie), możliwość układania w rachitycznych warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej odmianę samorozlewną), bezspoinowość oraz predyspozycja do przejmowania fakultatywnej faktury wierzchniej. Należy się tu zauważyć, iż piasek kwarcowy to nie wyłącznie najnowszy trend sztukateryjnej mody, to ponad wszystkim wielce znaczący ingredient epoksydowej nawierzchni – szczególnie selekcjonowany, oczyszczany i odsączany staje się substratem epoksydowych zapraw i wszelakich mas szpachlowych.
W ogólnym przekroju tejże posadzki warstwy kompozytów prezentują następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne standardowo występują w wariacjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie taka płytka jest kompozytową wylewką przykrywającą zagruntowany beton. Dla osiagnięcią lepszych impresji wizualnych nanosi się jeszcze cienkowarstwową politurę żywiczną. Jej grubość zależy w głównej mierze od postaci przeznaczenia, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
Na wypadek miejscowych wybrzuszeń petryfikowanego podłoża niezbędne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i wszelakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Znaną praktyką wykończeniową jest lakierowanie, oczywiście lakierem bezbarwnym. Natomiast upragnioną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty – te ostatnie uchronią naszą podłogę przed penetracją wody i innych nieprzyjaznych dlań mediów.
Przejdźmy więc do praktycznej demonstracji najpowszechniej stosowanych podzespołów epoksydowych. Są nimi:
- system lakierowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu zabezpieczająca go przed pyleniem i wykruszaniem się, stosowana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z elastyczną membraną (stosowany w obiektach o dużych obciążeniach dynamicznych i zmiennych warunkach termicznych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system stopuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system "kamiennego dywanu" (stosowany w kompleksach przemysłowych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, dyskontując genialne parametry kruszywa kwarcowego przeciwdziała on intensywnym naciskom wywoływanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (spotykany we wszystkich budynkach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)
Przedstawiony wyżej wybór przeznaczeń płytek pozwala nam uzmysłowić sobie ich uniwersalność. Trzeba sobie jednakowoż powiedzieć, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być z lekka toksyczne. Ma to tym bardziej znaczenie dla indywidualnego odbiorcy tychże podłóg, szczególnie takiego, który boryka się z wszelkimi alergiami. Ich możliwe niebezpieczeństwo dla zdrowia nie jest atoli funkcją czasu użytkowania, wiąże się ona prędzej ze wczesnym odcinkiem produkcyjnym wystawiającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie rodzą na szczęście zaakcentowanego zagrożenia.
Zaawansowane technologicznie posadzki epoksydowe cechują się krótkim czasem realizacji – od dwóch do trzech, a bywa że siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich możliwym rozwarstwieniom. Oprócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już zdobyć renomę u klienta, pojawia się na rynku możliwość łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Moduły takiego plastycznego collagu są porównywalne jak w przypadku posadzek z dodatkiem kwarcu. Odnotujmy tu jednak z przyjemnością, iż możliwość kreowania naszych własnych aranżacji paletowych jest w tymże wypadku wręcz niepomierna.
Epoksydy są takim gatunkiem kompozytu, który świetnie kompiluje i konweniuje z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej zahartowany na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Walory żywic epoksydowych znajdują rewerencję nie wyłącznie w zawężonych kręgach high-tech, ale także wśród pospolitych odbiorców, zorientowanych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność wystroju. Kompozyty epoksydowe bardzo zgrabnie łaczą się z drewnem, nadając całości kompozycji wyjątkowo homogeniczny i jedyny charakter. Są lekkie, wytrzymałe, odporne na długotrwałe działanie wody i właśnie z powodu takich atutów znajdują zaciekawienie wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.
Jednak najbardziej niezawodne są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się praktycznie niewrażliwe na działanie podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej – otóż posadzki epoksydowe dają zamierzone efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób intencjonalny i celowy, źle by się stało, gdyby ich potencjalny nabywca kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być surogatem droższego rozwiązania, bo to wypaczałoby ideę współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie – architektury użytkowej.